תפילה
The Pleasure and Privilege of Attaching Oneself to Hashem
פרטים: תשס"א (2000–01) ענגליש 1 שעה 23 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז דער עיקר תכלית פון תפילה איז קירבה און דביקות צום רבונו של עולם, א זכות און א תענוג וואס קיין זאך אויף דער וועלט קען זיך נישט צוגלייכן דערצו, און ער ווייזט ווי אזוי מ'גרייט זיך צו און מ'ווערט עס זוכה.
דער משגיח עפנט מיט "ואני קרבת אלקים לי טוב" און שילדערט תפילה אלס עבודה שבלב וואס פאדערט כוונה. איר תכלית איז נישט אז מ'זאל באקומען וואס מ'בעט, נאר דביקות און נאנטקייט צום אייבערשטן; צו בעטן אפילו אויף קליינע זאכן, אזוי ווי רב נחום פון טשערנאביל האט געבעטן וועגן א דינסט, איז שלימות האמונה. ווייל א מענטש איז דארט וואו זיין מחשבה איז, שטייט ער ביים דאווענען אינעם בית המקדש, און נישט ווי די מלאכים און די באשעפענישן פון פרק שירה, מעג א איד זינגען צום אייבערשטן אין יעדע שעה. מיטן כוזרי, ידיד נפש, רב יונתן אייבשיץ און א מעשה פון קארלין ווייזט ער אז די זיסקייט איז העכער פון יעדן תענוג פון עולם הזה. דערנאך מאנט ער הכנה: גענוג צייט, פאמעליכע ווערטער, א ערנסטע שול, מקוה, און א ריין מויל, און ער לערנט אז יעדע תיבה פון דאווענען איז א תיבת נח און א היכל אין גן עדן. ער שליסט מיט פסח שני און דער וואך פון הוד: ביטול און אהבת ישראל, ווייל יעדער איד איז א אות אין דער תורה מיט א באהאלטענעם סוד.
ענינים: דער כח פון תפילה · כוונה אין דאווענען · אהבת השם און דביקות