“ויהי בנסוע הארון” - The Benefits of the Travels of Golus

פרטים: בהעלותך תשמ"ח (1987–88) ענגליש 1 שעה 20 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט אז יעדע נסיעה פון א איד אין גלות האט א באהאלטענע תכלית פון הימל, און אז די חדשים תמוז, אב און אלול, אזוי ווי דער מחנה דן וואס איז געווען מאסף לכל המחנות, זענען א צייט פון צוריקברענגען וואס איז פארלוירן געגאנגען אויפן וועג צו דער גאולה.

דער משגיח עפנט מיט א מעשה וואס מ'דערציילט אין נאמען פונעם רבי ר' אלימלך פון ליזענסק: איינער פון זיינע יושבים האט פארלוירן זיין געלט, איז געפארן איבערן ים האנדלען, איז געבליבן אליין אויף אן אינזל, און ווען ער איז שוין כמעט געשטארבן פון דורשט האט ער זיך איינגעהאלטן כדי צו מאכן א ברכה מיט גרויס כוונה פאר און נאכן טרינקען. דער רבי האט אים געזאגט אז מיט די צוויי ברכות האט ער אויפגעהויבן צוויי פארלוירענע נשמות וואס זענען פון זיין שורש. פון דא ערקלערט דער משגיח אז וואו א איד גייט שיקט אים השם כדי אויפצוהייבן די צעזייטע ניצוצות פון קדושה, אזוי ווי דער בעל שם טוב איז מסביר דעם פסוק אין תהלים. ער פארבינדט דאס מיט דער צייט פון פארן וואס הייבט זיך אן נאך כ' סיון, מיט די מסעות פון אידן אין מדבר מיט די פיר דגלים, און מיט ויהי בנסוע, א קליין ספר וואס וועט אמאל אנטהאלטן די מעשה פון יעדן אידנס נסיעות. דער מחנה דן, וואס האט צוזאמגענומען וואס איז פארלוירן געגאנגען, איז קעגן תמוז, אב און אלול, און קעגן אונזער דור פאר משיח. דערנאך קומען פראגעס און תשובות וועגן פארן קיין ארץ ישראל.

ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · גלות אלס הכנה צו גאולה · די חדשים תמוז און אב

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט