The Transformation of the קללות of בלעם and the Bitterness of תמוז

פרטים: בלק תש"נ (1989–90) ענגליש 1 שעה 16 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ווייזט אן אז פרשת בלק, וואס מ'לייענט פאר שבעה עשר בתמוז, טראגט אין זיך דעם זריעה פון משיח, און אז חודש תמוז, וואס האט פארלוירן זיין ארט אזוי ווי ראובן, וועט זיך איבערדרייען פון ביטערקייט צו די גרעסטע שמחה.

דער משגיח לערנט דעם רמב"ם אין הלכות מלכים (די נישט-צענזורירטע נוסחא) וועגן משיח, און באטאנט אז מ'דארף נישט נאר גלייבן אין משיח נאר אויך ווארטן און בענקען אויף אים, און אז די נבואה פון בלעם אין פרשת בלק רעדט פון משיח. ווייל שבת האלט אין זיך די ברכות פון דער גאנצער וואך, האט שבת פרשת בלק דעם כח אז די דריי וואכן פון שבעה עשר בתמוז זאלן ווערן טעג פון שמחה. ער ערקלערט פארוואס תמוז איז א חודש פון מדת הדין, און פארבינדט עס מיט דער מחלוקת פון קרח. לויט דעם אריז"ל האט קרח געמיינט לשם שמים: ער האט געוואלט ברענגען דעם עולם התיקון, וואו די לוים וועלן זיין כהנים. דתן ואבירם, פון שבט ראובן, האבן געוואלט צוריקברענגען די כהונה פון די בכורים. תמוז איז קעגן ראובן, וואס איז אראפגעפאלן פון ערשטן צום פערטן, און אזוי איז תמוז אויך געפאלן. קעגן דעם אור החיים ברענגט ער דעם רמ"ע מפאנו אז דתן ואבירם האבן א תיקון, און דאס מיינט אז תמוז וועט האבן א תיקון. בלק אליין האט געטראגן דעם זריעה פון משיח, און יפתח, די פארשטויסענע נשמה פון תמוז, האלט די שליסלען צו דער גאולה.

ענינים: די חדשים תמוז און אב · ווארטן אויף משיח · בלק, בלעם און פנחס · קרח און מחלוקת

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט