Remembering the Forgotten Jew
פרטים: פקודי תשמ"ט (1988–89) ענגליש 1 שעה 13 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געמאכט פונעם איבריגן זילבער, ווייל עס איז געקומען פון די אידן אויסער די זעכס הונדערט טויזנט, די "פארגעסענע", און אז רבי עקיבא, וואס איז דורש אפילו די תגין אויף די אותיות, בינדט זיי צוריק צו, אזוי ווי פורים אין דעם דרייצנטן חודש.
דער משגיח עפנט מיט דעם חשבון פון פקודי: די מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן איז געווארן די הונדערט אדנים, און די טויזנט זיבן הונדערט פינף און זיבעציג איבריגע שקלים זענען געווארן ווים פאר די עמודים. ווען די לצני הדור האבן געשפעט, האט משה רבינו געגעבן א פולן חשבון, נאר ער האט פארגעסן וואס ער האט געטון מיט דעם איבריגן, ביז לויט דעם מגלה עמוקות די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט. דערנאך ערקלערט ער פארוואס די עקידה איז געווען דער גרויסער נסיון: דער אייבערשטער האט זיך געדאכט ווייט און די הבטחה האט אויסגעזען צובראכן, און אברהם אבינו האט פונדעסטוועגן געגלייבט. לויט דעם כלל פונעם רמב"ן אז מעשה אבות סימן לבנים, איז דער לעצטער נסיון פאר משיח דער זעלבער: א דור פון א טאפלטן הסתר, דער דרייצנטער חודש. די איבריגע נדבנים זענען די אידן אינדרויסן, די פארגעסענע, דערפאר איז זייער זילבער אויך פארגעסן געווארן. רבי עקיבא, וואס איז דורש די תגין, בינדט זיי צוריק; די ווים מיינען א חיבור. און פורים, וואס פאלט היי יאר אין א דרייצנטן חודש, איז דער טאג פאר די אידן.
ענינים: דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · דער משכן און די כהנים · עקידת יצחק