The Power of An Atmosphere of קדושה and Vice Versa (Explanation of the meaning of ויגדלו הנערים)

פרטים: תולדות תשס"ד (2003–04) ענגליש 58 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יעקב און עשו זענען "געוואקסן" דעם טאג וואס אברהם אבינו איז נפטר געווארן, יעדער האט איינגעזאפט די אטמאספער פון א פטירה, און ער לערנט ארויס אז א סביבה פון קדושה, אדער להבדיל פון טומאה, פועל'ט אויפן מענטש, און א איד דארף אריינברענגען קדושה אין די ערטער פון חושך, אזוי ווי די חנוכה ליכט.

דער משגיח עפנט מיט רש"י אויף "ויגדלו הנערים", אז ביי דרייצן יאר איז יעקב געגאנגען אין בית המדרש און עשו צו עבודה זרה, כאטש לויטן חשבון איז אברהם אבינו נפטר געווארן ווען זיי זענען געווען פופצן. כדי צו ערקלערן וואס איז געשען ביי פופצן ברענגט ער דעם פי שנים וואס אלישע האט געבעטן ביי אליהו'ס הסתלקות, און דעם בני יששכר אז ביים טאג פון א צדיק'ס פטירה קומען זיך צוזאם אלע זיינע מצוות, און ווער עס שטייט דארט קען זוכה זיין צו גרויסע מדריגות. יעדער צדיק האט א מתנגד אויף זיין מדריגה אין טומאה: אברהם און נמרוד, יצחק און ישמעאל, יעקב און עשו; גייט איינער אוועק, מוז דער אנדערער אויך אוועקגיין. דעם טאג וואס אברהם איז נפטר געווארן האט עשו געהרגעט נמרוד, און ממילא האט יעקב איינגעזאפט קדושה ביי אברהם'ס בעט, און עשו די רשעות פון נמרוד. פון דא רעדט דער משגיח וועגן אטמאספער: אין א אידישע שטוב, אין דער פארשמוצטער וועלט פון היינט, ביי פורים וואס קען נישט גיין ווייטער פונעם פופצנטן טאג, און ביי חנוכה וואס טראגט ליכט אריין אין רשות פון חושך.

ענינים: חברים און די סביבה · יצחק, יעקב און עשו · די הסתלקות פון א צדיק

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט