Anti Semitism: It's Necessity, Its Irrationality, and It Is Inevitable

פרטים: ויצא תשס"ד (2003–04) ענגליש 54 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די שנאה פון די אומות העולם צו אידן איז א טבעיות'דיגע גזירה פון הר סיני וואס האט נישט קיין שכל'דיגע סיבה, און זי היט אפ כלל ישראל פון זיך מתבולל זיין; ער ווייזט עס שוין ביי די קינדער פון לבן, וואס האבן געטענה'ט אז יעקב האט זיך באווייבט פון זייער טאטנס פארמעגן.

דער משגיח עפנט מיט דער גמרא אז ביי הר סיני איז אראפגעקומען שנאה צו די אומות העולם, און מיט רש"י'ס "הלכה היא בידוע שעשו שונא ליעקב". די שנאה איז טבעיות'דיג, אזוי ווי ביי א בהמה, און זי איז א שמירה פון התבוללות. דערנאך רעדט ער וועגן עקבתא דמשיחא, ווען א גרויסער טייל פון כלל ישראל איז אוועק פון אמונה אינגאנצן, און וועגן הערצל'ס פלאן צו פארענדיגן די שנאה מיט אן אייגענע מדינה, וואס איז אדרבה געווארן די הויפט סיבה פון שנאת ישראל. א משל פון חיות וואס באשולדיגן א שעפס אין א מגיפה ווייזט אז אידן זענען אלעמאל די שולדיגע. אין דער פרשה רופן די קינדער פון לבן יעקב א פאראזיט, הגם לבן איז געבענטשט געווארן דורך אים. ער איז מסביר על פי קבלה אז אין לבן'ס שאף זענען געווען הויכע נשמות וואס יעקב איז געקומען אויסלייזן, אז די פצלות אויף די מקלות זענען געווען זיינע תפילין, און ער דערציילט ווי דער אריז"ל האט געשמייכלט ביים אלשיך'ס דרשה. ער ענדיגט אז קיין מענטשליכע עצה נעמט נישט אוועק די שנאה, און אז דער רבונו של עולם פירט די געשעענישן אין ארץ ישראל צו דער גאולה.

ענינים: אידן און די אומות העולם · נצח ישראל · יעקב, לבן און די אמהות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט