האדם נברא ביכולת שישליט המוח על הלב. יש לכל יהודי שורש הנעלם שכולו טוב. שייכות לפורים.
פרטים: פרק י"ב ענגליש 54 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
ביים לערנען תניא פרק י"ב ערקלערט דער משגיח אז דער רע פונעם בינוני איז נאר איינגעשלאפן און נישט אויסגעהרגעט: ביי א אמת'ע תפילה ווערט ער שטיל, און נאכן דאווענען וואכט ער ווידער אויף, אבער דער מוח האט אלעמאל די כח צו הערשן איבערן הארץ.
דער משגיח עפנט תניא פרק י"ב און ערקלערט אז דער בינוני, וואס ביי אים איבערוועלטיגט קיינמאל נישט דער רע דעם גוט, איז בעצם וואס מיר רופן א צדיק, נאר ער האט נאך די מעגליכקייט צו זינדיגן. ער פארגלייכט עס מיטן רמב"ם, אז דער יודע תעלומות זאגט עדות אויף א בעל תשובה, און זאגט אז "בינוני" באשרייבט דעם מצב פון יעצט. מיט א משל פון אנטיביאטיקע ווייזט ער דעם חילוק: דער צדיק האט געהרגעט זיין יצר הרע, דער בינוני האט אים נאר אוועקגעלייגט. ער ערקלערט די דריי שופטים און פארוואס דער בינוני באקומט דעם גאנצן שכר. ביים דאווענען, ווען מ'שניידט א וועג ארויף דורך פסוקי דזמרה און ברכות קריאת שמע, הייבט זיך דער בינוני אויף ווי א צדיק; נאכדעם פאלט ער צוריק, אזוי ווי א טענצער וואס קומט צוריק אויף דער ערד. צום סוף זאגט ער אז א פרעמדע מחשבה איז קיין חסרון נישט, נאר א געלעגנהייט פאר דער מצוה פון ולא תתורו, ווייל דער מוח איז באשאפן געווארן צו הערשן איבערן הארץ.
ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · כוונה אין דאווענען · דער יצר הרע און נסיונות