A Remembrance for the Forgotten Jew (Connection to פרשת פקודי)
פרטים: פורים תש"ס (1999–2000) ענגליש 47 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דורך דעם איבריגן זילבער פון מחצית השקל וואס משה רבינו האט פארגעסן און וואס מ'האט דערפון געמאכט די ווים אינדרויסן פונעם משכן, ווייזט דער משגיח אז דער רבונו של עולם שטויסט קיינמאל נישט אפ אפילו דעם ווייטסטן איד, און אז פורים, בפרט אין א יאר פון אדר שני, געהערט צו די פארגעסענע אידן פון אונזער דור.
דער משגיח עפנט מיט דעם מעשה ווי דער מגיד האט אויסגעפרובירט דעם בעל התניא אלס בעל קורא: יעדע סדרה איז שייך צו איר וואך, און די סדרות פון אדר דערציילן פון פורים. דאס זילבער פון מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן האט געמאכט גענוי די הונדערט אדנים, וואס טראגן דעם שם פון השם יתברך; דאס זילבער פון די איבריגע דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג האט משה רבינו פארגעסן, ביז די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט אז ער האט דערפון געמאכט ווים וואס זענען אינדרויסן פון דער קדושה. יעדער איד איז אן אות אין דער תורה, און די וואס זענען אין סוף, אזוי ווי שבט דן וואס איז ארויסגעווארפן געווארן פונעם מחנה, זענען די וואס עמלק טשעפעט, ווייל ער מיינט בטעות אז דער אייבערשטער האט זיי אפגעשטויסן. דער דרייצנטער חודש און די מגילה האבן נישט דעם שם הוי"ה; אדר שני איז דער פורים פונעם פארגעסענעם איד, און המן האט איבערגעחזרט עמלק'ס טעות. אונזער דור לעבט אין א טאפלטן הסתר, און דערפאר ווערט פורים אלץ גרעסער. צום סוף שמועסט דער משגיח אויס די גלייכגילטיגקייט צו אידן אין צרות און רופט צו תפילה אין דעם טאפלטן אדר.
ענינים: די מעלה פון יעדן איד · דער משכן און די כהנים · פורים קטן און שנת העיבור · ספיקות אין אמונה און עמלק · הסתר פנים און יסורים