צד א: נצחיות של זיווגי ישראל' וחילוק בין הר המוריה וחברון.
פרטים: חיי שרה תשל"ו (1975–76) אידיש 45 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח שטעלט אוועק הר המוריה, דער ארט פון גילוי שכינה וואס האט געקענט חרוב ווערן, קעגן מערת המכפלה אין חברון, דער באהאלטענער ארט פון די אבות מיט זייערע זיווגים וואס קיין חורבן רירט נישט אן, און ער ציט עס צו צו דעם נצחיות פון א אידישן זיווג און צו א נייעם בית המדרש.
דער משגיח עפנט מיט שלמה המלך'ס חנוכת הבית פונעם בית המקדש: שלמה האט פארויסגעזען א צייט פון הסתר פנים אן א בית המקדש, אבער די שכינה וועט בלייבן ביי אידן אין א מקדש מעט. דערנאך פרעגט ער אויף פרשת חיי שרה, פארוואס די תורה זאל רופן דעם הייליגן חברון, קרית ארבע, נאך די ענקים, ווי רש"י'ס ערשטער פשט. ער ערקלערט אז דער מקדש אויף הר המוריה איז גילוי, דער ארט פון תפילה, און מערת המכפלה איז זיין באהאלטענע המשך, וואו די אבות ליגן פארבארגן און זענען פאראן אין יעדן איד. א חורבן האט געקענט קומען נאר אויפן ארט פון גילוי; די מערה, א הסתר בתוך הסתר, קען נישט חרוב ווערן. מוריה איז אש, אפגעקויפט פון ארונה; די מערה איז עפר, אפגעקויפט פון עפרון, וואס ווערט קיינמאל נישט בטל. איר נאמען, זוגות, ווייזט אז דער קשר פון אן אמת'ן זיווג, פון גוף און נשמה, בלייבט אויך נאך מיתה. צום סוף פארבינדט ער דאס מיט דעם בית המדרש פון דער נייער חברה, מיט די תפילות פון דוד און שלמה, און מיט א מעשה פון ירושלים.
ענינים: די מקומות הקדושים · דער בית המקדש און דער חורבן · הסתר פנים און יסורים