מפרשיות של האבות אנו לומדים איך להתנהג
פרטים: וירא תשנ"א (1990–91) אידיש 45 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז יעדער פון די אבות האט געטראגן א באזונדערע מידה, אז די אומות וואס שטאמען פון זייער פסולת טראגן די מידות אויף א פארדארבענעם אופן, און אז די פרשה פון ישמעאלס גירוש איז א סימן וואס וועט זיין מיט זיינע קינדער און ארץ ישראל.
דער משגיח עפנט אז די תורה לערנט די הנהגה פון די אבות פאר די מצוות: אברהם איז חסד, יצחק איז דין, און יעקב איז רחמים, א צוזאמענמיש פון ביידע. פון אברהמס חסד איז ארויסגעקומען ישמעאל, א פארדארבענער חסד, אזוי ווי די גמרא זאגט אז די ערביים האבן גענומען ניין קבין זנות; פון יצחקס דין איז ארויסגעקומען עשו, דער רוצח. ער ווייזט ווי אידן פאנגען אלעמאל אן מיט דער רעכטער זייט, און ווי דאס שרייבן, די קאלירן און דער לוח פון די אומות שפיגלען אפ דין אדער א חסד אן א מיש, און פארוואס דער אידישער לוח גלייכט אויס די לבנה מיט דער זון. דערנאך ערקלערט ער אז יצחק שטייט קיינמאל נישט אליין אין די סדרות, און אז סדום איז גע'דנ'ט געווארן ווייל זיי האבן צוזאמענגעמישט אכזריות מיט זנות. ביים כלל פון מעשה אבות סימן לבנים ערקלערט ער אז ישמעאלס מילה איז ליידיג, דערפאר בלייבט דאס לאנד וואס ער האלט וויסט, און אז ישמעאלס גירוש נאך יצחקס מילה איז א סימן אויף שפעטער. ער ענדיגט מיט א רוף צו תפילה, תורה און חסד אין א קריטישע צייט.
ענינים: אברהם אבינו · די גלותן און די מלכיות · די ספירות