בדיבורים של יעקב לעשו ובפרשה של “ואלה המלכים” נטמן עומק נצחון של יעקב

פרטים: וישלח תשל"ז (1976–77) אידיש 1 שעה 22 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ווייזט אז אין יעקב'ס דיבורים צו עשו און אין דער פרשה פון "ואלה המלכים" איז באהאלטן יעקב'ס אמת'ער נצחון: די אידישע נשמות וואס ער האט אויפגעהויבן ביי לבן'ס שאף, דער דרך פון מיעוט וואס פירט צו ריבוי, און דאס ליכט פון חנוכה וואס קומט אראפ צו די וואס קענען זיך נישט אויפהייבן.

דער משגיח עפנט מיט דעם מדרש אז יעקב'ס אכט מאל בוקן זיך פאר עשו זענען קעגן די אכט מלכים פון אדום, און ער ערקלערט אז ווען א צדיק רעדט צו א רשע רעדט ער באמת צום רבונו של עולם, אזוי ווי דוד המלך מיט נבל. ער פרעגט פארוואס דער מדרש טייטשט "שפחה" אין "ויהי לי שור וחמור" אויף אביגיל. כדי צו ענטפערן ערקלערט ער אז לבן'ס שאף זענען געווען פארזונקענע אידישע נשמות, און יעקב איז געגאנגען קיין חרן זיי אויפהייבן; ממילא האט יעקב צו עשו גערעדט פון רוחניות'דיגן פארמעגן. אביגיל, וואס האט אפגעהאלטן דוד פון הרגענען נבל, דער גלגול פון לבן, איז דער טעם פארוואס יעקב האט נישט געקעמפט מיט לבן. דערנאך ערקלערט ער די מלכי אדום דורך שבירת הכלים: ביי צדיקים איז מיעוט אחר מיעוט וואס פירט צו ריבוי, ביי רשעים ריבוי וואס ענדיגט זיך מיט א מפלה, און דער אכטער מלך איז דער תיקון. ער ענדיגט מיט חנוכה, ווען יעקב'ס ליכט קומט אראפ אין דער לענגסטער נאכט צוריקגעבן דעם צלם אלקים.

ענינים: יצחק, יעקב און עשו · גלגולים און תיקון הנשמות · דער נס חנוכה און די יוונים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט