סעודת פורים

Purim Seudah

פרטים: פורים תשמ"ה (1984–85) אידיש 2 שעה 32 מינ׳

הערן

  1. טייל 1 פון 2 · 1 שעה 32 מינ׳

    אראפלאדן טייל 1

  2. טייל 2 פון 2 · 1 שעה

    אראפלאדן טייל 2

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביי דער סעודת פורים ווייזט דער משגיח אז כלל ישראל האלט זיך נאר בנס דורך זייער קשר מיט דער תורה, ווי מרדכי'ס תפילה און המן'ס הודאה ווייזן ארויס וואס עס געהערט באמת צו אידן, און ווי דער הייליגער וויין פונעם בית המקדש האט געברענגט די אידן אין שושן צו מקבל זיין די תורה פון דאס ניי.

דער משגיח עפנט מיט אסתר'ס מורא אז אידן זענען אפשר עובר געווען אויף די עשרת הדברות, וואס זענען געשריבן "מזה ומזה": יעדער איד האט אן אות אין דער תורה, און אזוי ווי דער מ"ם און סמ"ך שבלוחות שטייען אידישע נשמות נאר בנס, ממילא מוזן זיי זיך האלטן צוגעבינדן צו דער תורה. ער טייטשט מרדכי בן יאיר, בן שמעי און בן קיש, און זאגט אז היינט קלאפט מרדכי אן אויף די שערי רחמים פאר אונז. פון המן'ס ווערטער "וכל זה איננו שוה לי" ברענגט ער ארויס דעם חודש תמוז, און מרדכי'ס טענה אז אלעס וואס עשו האלט געהערט צו ירושלים. דערנאך ווייזט ער אז דער אלטער וויין ביי אחשורוש'ס סעודה איז געווען דער פארחתמעטער וויין פונעם בית המקדש, און אידן האבן געמאכט קידוש דערויף יענעם שבת און זענען צוגעקומען צו קימו וקבלו. שפעטער רעדט ער וועגן מתנות לאביונים לעתיד לבוא, וועגן בנימין'ס שווייגן און רחל'ס סימנים, וועגן תמר, און וועגן דער האפענונג אויף משיח טראץ אלע אנטוישונגען.

ענינים: פורים · מגילת אסתר · ווארטן אויף משיח

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט