סעודת פורים

Purim Seudah

פרטים: פורים תשנ"א (1990–91) אידיש 2 שעה 29 מינ׳

הערן

  1. טייל 1 פון 2 · 1 שעה 23 מינ׳

    אראפלאדן טייל 1

  2. טייל 2 פון 2 · 1 שעה 7 מינ׳

    אראפלאדן טייל 2

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביי דער פורים סעודה לערנט דער משגיח אז די שיינקייט פון כלל ישראל ליגט אין דער אמונה פון די נידריגסטע, לעצטע דורות, און אז א איד וואס קען לייענען די מגילה זעט דעם רבונו של עולם'ס האנט אין יעדע געשעעניש, אויך אין די נפלאות פון זיין אייגענע צייט.

דער משגיח עפנט מיט א בקשה אז אלע זאלן זיך מקשר זיין מיט אלע אידן און מיט די אידן אין ירושלים. ער ערקלערט אז המן, ווען ער האט געווארפן דעם גורל, האט אנגערירט א הייליגן גורל וואס האט געבראכט פורים אויף דער וועלט, און אז מרדכי, וואס איז ארויפגעטראטן אויף המן, טראגט אין זיין נאמען דעם "מדרך" פון "ואתה על במותימו תדרוך", די לעצטע ווערטער פון משה רבינו'ס ברכה. א איד לערנט זיך לייענען די מגילה און די געשיכטע אזוי ווי א דאקטער לייענט א רענטגען בילד, און זעט דעם אייבערשטן אין יעדע זאך; ער ווייזט אויף די נפלאות פון דער היינטיגער מלחמה ארום איראק. פון שיר השירים ווייזט ער אז די שיינקייט פון דער כלה ווערט געציילט פון די פיס: די אמונה פונעם נידריגסטן דור איז דעם רבונו של עולם'ס גרעסטע נחת. אינעם צווייטן חלק רעדט ער וועגן די טעות'דיגע חשבונות פונעם קץ, ווי אסתר האט ממשיך געווען די מדריגה פון יחידה אין פורים אריין, דעם הייליגן ניצוץ וואס איז באהאלטן אפילו אין המן און עמלק, און די פורים סעודה אלס א סעודה פון עולם הבא.

ענינים: פורים · מגילת אסתר · ניסים און טבע

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט