חובתו בעולמו; תפילה היא העיקר בזמן הזה; עבודה שבלב

פרטים: אידיש 42 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט די בחורים אז א אידס גאנץ לעבן געהערט צו עבודת השם, און אז אין אונזער דור איז די עיקר עבודה תפילה, געדאווענט מיטן הארץ און מיט צייט.

דער משגיח עפנט אז דער בית המדרש איז א מקום פון תפילה, און לייגט אוועק דעם יסוד פונעם ערשטן פרק מסילת ישרים: א מענטש דארף וויסן וואס זיין חוב איז אין זיין וועלט. עבודת השם איז נישט ווי באצאלן טעקסעס דריי מאל א טאג; עסן, שלאפן, פרנסה און אפילו זיך באוועגן איז אלץ עבודה ווען מ'טוט עס דערפאר, אזוי ווי דער פועל ביים רמב"ם וואס שארפט די האק ווערט באצאלט פארן גאנצן טאג. דערנאך גייט ער איבער צו תפילה, וואס חז"ל זאגן אז מענטשן זענען מזלזל דערין. תורה איז גרעסער, נאר דאס לערנען איז געמישט מיט פניות, און תפילה איז ריין, מ'רעדט צום רבונו של עולם; אין עקבתא דמשיחא, ווי דער בעל שם טוב האט געלערנט, איז דער עיקר תפילה. תפילה דארף זיין עבודה שבלב: וויסן דעם טייטש, נעמען צייט, זאגן יעדעס ווארט ווי מ'ציילט געלט. ער דערמאנט ווי אידן פלעגן דאווענען און זאגט אן א סדר צו לערנען דעם טייטש פון דאווענען.

ענינים: דער כח פון תפילה · כוונה אין דאווענען · דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · עבודה בגשמיות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט