אגרת התניא אודות תפילה; מלוה מלכה

פרטים: אידיש 28 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט דעם בעל התניא'ס אגרת קעגן די וואס שטופן אפ א מאריך בתפילה, דערציילט אן אמת'ע מעשה פון א דיבוק וואס דער שינאווער רב האט ארויסגעטריבן, און ערקלערט פארוואס יעקב האט געשיקט יהודה קיין גושן און וויאזוי די מלוה מלכה איז מחנך די נייע וואך.

דער משגיח עפנט מיט אן אגרת פונעם בעל התניא אין אגרת הקודש, וואס ער האט געשריבן ווען ער האט געהערט אז מען לאזט נישט צום עמוד א איד וואס איז מאריך אין דאווענען. חז"ל זאגן אז דער וואס איז מאריך בתפילתו ווערט מאריך ימים, ממילא איז די טענה אז מ'האט נישט קיין צייט א פאלשער חשבון. די אגרת ערקלערט אז אין די פריערדיגע דורות איז דער עיקר עבודה געווען תורה, אבער אין עקבתא דמשיחא איז עס תפילה, וואס פאדערט התבוננות אין יעדן ווארט, און ער בעט מ'זאל דאווענען צוזאמען, אין סדר און נישט חאפנדיג. דערנאך שטעלט ער אוועק די צוויי תנאים פון א מעשה, א באקאנטער מקור און א לימוד, און דערציילט, פון רבי אלעזר בריזל, וויאזוי דער שינאווער רב האט באפרייט א מיידל פון א דיבוק, צוזאמען מיטן חפץ חיים'ס ווארט וועגן אונזער נסיון פון אמונה. צום סוף ערקלערט ער אז יהודה, דער שורש פון הודאה, האט מחנך געווען גושן, אזוי ווי די מלוה מלכה פון דוד המלך איז מחנך די וואך.

ענינים: כוונה אין דאווענען

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט