התעוררות לתפילה ולעבודת ה'

פרטים: אידיש 29 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח וועקט אויף די בחורים צו דאווענען לאנג און מיט'ן הארץ, ווייל יעדע ווארט פון תפילה איז א היכל פון גן עדן, און יעדער טאג און יעדער מענטש האט א שליחות וואס קומט מער נישט צוריק.

דער משגיח עפנט מיט דעם ערשטן בריוו אין אגרת הקודש פונעם בעל התניא: די וואס האבן צייט, ווי מלמדים און כולל יונגעלייט, זאלן דאווענען כאטש אנדערטהאלב שעה, שבת זאל יעדער דאווענען לענגער, און ווער עס האט צייט און דאווענט געאיילט, לאזט מען אים נישט אריין הערן דעם רבי'נס תורה. ער ברענגט אז מ'לאכט פון לאנג דאווענען, און די גמרא אז פאר משיח וועט מען האלטן א ירא שמים פאר א משוגע'נעם. דאווענען מיט'ן הארץ מיינט אז דאס הארץ איז צוגעבונדן צו יעדן ווארט, ווייל, ווי דער חתם סופר ברענגט פונעם בעל שם טוב, יעדע ווארט איז א היכל. נאך א הוספה וועגן דעם אז יעדער חסיד דינט לויט זיין שורש, ערקלערט ער אז מחשבות זרות זענען א סימן אז מ'ווערט ארויסגעשטויסן פון גן עדן. דערנאך לערנט ער אז יעדער טאג און יעדער מענטש האט אן אייגענעם תפקיד, ווי ביי משה רבינו און יוסף הצדיק, און ער שליסט מיט זיך גרייטן צו די גרויסע טעג און צו משיח.

ענינים: כוונה אין דאווענען

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט