הדרכה לקיץ לבחורים הנוסעים להרים

יש לנו שליחות ותכלית בכל מקום' ימים קשים אבל יכולים להגיע בהם למדרגות גבוהות (שייכות לפרשת בהעלותך)

פרטים: תשנ"ב (1991–92) אידיש 1 שעה 1 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט אז יעדע נסיעה פון א איד, אויך די זומער-נסיעה, איז א שליחות פון השם יתברך, און אז די שווערע טעג פון תמוז און אב, וואס שטאמען פונעם הילוך פון די מרגלים, האלטן באהאלטן דעם אור פון משיח פאר דעם וואס פארט מיט קבלת עול מלכות שמים.

דער משגיח עפנט מיט דעם יסוד אז יעדע אידישע נשמה איז אן אות אין דער תורה, אין א פרשה וואס פאסט צו איר שליחות, און אז געוויסע נשמות געהערן צו פרשיות פון ארומוואנדערן און גלות, וואס איז אליין א תיקון. די פרשה פון פסח שני און די פרשה פון ויהי בנסוע, וואס זענען ביידע געשריבן שלא במקומן אין פרשת בהעלותך, ווייזן דאס. ער ברענגט דעם בעל שם טוב אויפן פסוק מה' מצעדי גבר כוננו, אז יעדער טריט איז באשטימט פון אויבן, און א בחור אין די בערג איז געשיקט צו מאכן א געוויסע ברכה. אין די זומער-טעג איז דער יצר הרע שטארקער, דערפאר דארף מען דארט מקבל זיין מער עול מלכות שמים, ווייל די מסעות זענען מסעות פון גלות. ער פארבינדט די צייט פון רייזן מיט די פערציג טעג פון די מרגלים אין תמוז און אב, טעג וואס האלטן באהאלטן גרויסע אורות און די לידה פון משיח. צום סוף רעדט ער וועגן זען דעם רבונו של עולם אין דער בריאה, דערציילט די מעשה פון ר' פייוול'ס דאווענען, און ענדיגט מיטן כח התפילה וואס האט געראטעוועט כלב און יהושע.

ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · זומער און בין הזמנים · די מרגלים · די חדשים תמוז און אב

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט