תפילה
Bachurim Tefilah
פרטים: אידיש 38 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט די בחורים אז תורה איז דער מוח און תפילה איז דאס הארץ פונעם רוחניות'דיגן לעבן פון א איד, און אז אין עקבתא דמשיחא איז דאס דאווענען מיטן הארץ, אפילו הויך, וואס דערקוויקט א מענטש און מאכט ריין זיין לערנען.
דער משגיח עפנט מיט די צוויי אברים וואס געבן חיות צום גוף, דער מוח און דאס הארץ, און ער גלייכט זיי צו תורה און תפילה. פון דעם מאמר חז"ל אז תפילה איז "עבודה שבלב" ווייזט ער אז דאווענען נאר מיט די ליפן איז נישט געדאווענט. אמת'ע תפילה פארלאנגט יגיעה און ריכטיגע כוונה, און זי איז דער וועג צו דביקות, וואס ער טייטשט אז מ'רעדט מיטן רבונו של עולם; ביי אונזער דור מיינט עס אויסגיסן דאס הארץ. ער שילדערט די זיסקייט פון אזא דאווענען מיט א פסוק אין תהילים און מיט ידיד נפש. דערנאך איז ער מסביר פארוואס אין עקבתא דמשיחא דארף מען תפילה נאך מער ווי תורה, מיטן משל פון א קראנקן וואס דארף א גלאז אראנזש זאפט און נישט ברויט מיט פלייש. א מעשה פון א יונגערמאן וואס האט געלערנט צען יאר "פאר די קעץ" ווארנט קעגן לערנען כדי זיך צו ווייזן; לערנען לשם שמים הענגט אפ אינעם גוט דאווענען. צום סוף רעדט ער וועגן הויך דאווענען, דערציילט א מעשה פון טשארטקאוו, און בענטשט די בחורים.
ענינים: כוונה אין דאווענען · בחורים אין ישיבה · אהבת השם און דביקות · תורה לשמה און התמדה