ע"י הכנעה לתלמידי חכמים זוכים ליניקה משפע עליונה' והשפעה לפושעים ומורדים היא ע"י בחינת אחוריים.

פרטים: פרק ב אידיש 45 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט פון תניא פרק ב אז יעדער איד יונקט זיין חיות דורך הכנעה צו די תלמידי חכמים, און די וואס קריגן זיך מיט זיי יונקען נאר בבחינת אחוריים, און אז די קדושה פון די עלטערן באשטימט דעם גוף און זיין מזל אבער קיינמאל נישט די נשמה אליין.

דער משגיח לערנט ווייטער תניא פרק ב: וויבאלד אלע נשמות זענען איין קייט ביז חכמה עילאה, מוז אפילו דער פשוט'סטער איד זיין דבוק אין דעם תלמיד חכם, און דורך אים אין דער שכינה. ער שילדערט דעם סדר פון א דור, אזוי ווי די דגלים אין מדבר, ביז דעם צדיק הדור, צי ער איז באקאנט צי פארבארגן. הכנעה איז א יסוד; א בעכער מוז שטיין נידעריגער ווי דער קרוג כדי צו מקבל זיין. פון פרעה לערנט ער מיט'ן שפת אמת אז די טענה איז אז מ'וויל נישט אפילו זיין נכנע. די וואס קריגן זיך מיט תלמידי חכמים יונקען נאך אלץ בבחינת אחוריים, און זייער קנאה אליין ווייזט א באהאלטענע הכנעה. דערנאך ערקלערט ער פארוואס די קדושה פון די עלטערן איז נוגע: זיי געבן דעם גוף, זיין מזל און זיין טבע, און דער אייבערשטער גיט די נשמה. ביישפילן פון אברהם אבינו, דוד המלך, רבי שמעון יארסלאווער און דאס מזל פון א מדינה ווייזן אז מ'קען דורכברעכן א גראבן גוף, און אז שפעטערע דורות האבן לייטערע גופים אבער קלענערע נשמות.

ענינים: התקשרות צו צדיקים און אמונת חכמים · ענוה און ביטול · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט