שיר המעלות אל ה' בצרתה לי
פרטים: אידיש 45 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט די ערשטע צוויי שיר המעלות (תהלים ק"כ און קכ"א) און ערקלערט אז דער גלות איז א ארויפגיין קיין ירושלים, אז א איד דארף בעטן פאר דעם צער פון דער שכינה און אפהיטן זיין מויל פון יעדן שמץ שקר, און אז ווען ס'איז נישטא מער קיין הילף אין עולם הזה, קומט די הילף פון למעלה מן הטבע.
נאכן ענדיגן פסוקי דזמרה נעמט דער משגיח פאר די פופצן שיר המעלות. די גמרא דערציילט אז זיי זענען פארבונדן מיט דוד המלך'ס גראבן די שיתין פונעם מזבח און מיט די פופצן טרעפ וואו די לוים האבן געזונגען, און זיי זענען א סדר פון ארויפגיין פונעם גלות צום בית המקדש. אויף "אל ה' בצרתה לי" ערקלערט ער אז די צרות פונעם גלות זענען טרעפ ארויף, און ער ברענגט דעם בני יששכר על פי דעם בעל שם טוב אז מען זאל בעטן פאר די שכינה, וואס ליידט מיט אין יעדן צער פון א איד. א משל פון חיות וואס באשולדיגן א שעפסעלע ווייזט ווי די וועלט באשולדיגט אלע אידן פאר איין איד'ס עבירה. דערנאך ערקלערט ער "שפת שקר" און "לשון רמיה", די קדושה און דעם כח פונעם מויל, משך און קדר, און די שונאים וואס רעדן שלום און מיינען מלחמה. אויף קאפיטל קכ"א לערנט ער אז די הילף קומט "מאין", פון למעלה מן הטבע, ווען ס'איז נישטא קיין אנדערע הילף, מיט א מעשה פונעם רוזשינער, און ער שליסט מיט'ן מדרש וועגן יעקב אבינו וואס אליפז האט אים צוגענומען אלעס.
ענינים: תהלים · גלות אלס הכנה צו גאולה · מחשבה און דער כח הדיבור · די שכינה און גלות השכינה