ערבה שפילה עולה לגג ארון הקודש

פרטים: הושענא רבה תשע"א (2010–11) אידיש 1 שעה 3 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז הושענא רבה איז דער טאג פון תפילה, די נידעריגע ערבה פון דוד המלך, און די תפילה פון דעם טאג פארענדיגט משה רבינו'ס תפילה נומער תקט"ז, ברענגט אראפ דעם בית המקדש מיט א געהייליגטן גג, און הייבט די ערבה ארויף אויפן ארון הקודש.

דער משגיח עפנט מיט הושענא רבה אלס דער הויכפונקט פון תשרי, ווען די שבעים פרים פון סוכות ענדיגן מכניע צו זיין די אומות, און די מלחמה פון גוג ומגוג ווערט באשלאסן. דוד המלך איז דער עצם התפילה, און די ערבה וואס האט נישט קיין טעם און נישט קיין ריח איז די נידעריגסטע אידן, דער לעצטער דור פאר משיח, וואס דער אויבערשטער פארשמעט נישט זייער תפילה. די פראנט פון דער מלחמה איז אין בית המדרש, ביים דאווענען. דערנאך ברענגט ער דעם מדרש אז משה רבינו האט געדאווענט תקט"ו תפילות, די קשיא פונעם חתם סופר ווי אזוי מ'לערנט ארויס פון א תפילה וואס איז נישט אנגענומען געווארן, און א ווארט פון בעלזא אז די תפילות האבן געבויט דעם גג פונעם בית המקדש של מעלה. ער איז לאנג מסביר פארוואס דער גג אין שילה און אין די ערשטע צוויי בתי מקדשים האט נישט געהאט קיין פולע קדושה: עמלק, וואס איז בגימטריא רם, לאזט נישט, ביז משיח וועט קומען. צום סוף ברענגט ער דעם אסטראווצער'ס חשבון פון תקט"ו שעות פון ראש השנה ביז שמיני עצרת אינדערפרי, און די צעקלאפטע ערבה וואס מ'לייגט ארויף אויפן ארון הקודש.

ענינים: הושענא רבה · דער כח פון תפילה · דער בית המקדש און דער חורבן · דוד המלך און מלכות בית דוד

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט