יום שכל יהודי נכנס בפנמיותו - ה'סוד' שיש בו (שייכות לפרשת אמור)

פרטים: ל"ג בעומר תשל"ז (1976–77) אידיש 1 שעה 20 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד טראגט אין זיך א נקודה פנימית, א קודש הקדשים אין הארצן וואו אלע אידן זענען גלייך, און אז ל"ג בעומר, דער טאג פון רבי שמעון בן יוחאי, איז דער טאג וואס די באהאלטענע נקודה ווערט נתגלה, אזוי אז אפילו דער פשוטסטער איד קען דערפון שעפן חיזוק.

דער משגיח עפנט מיטן מדרש אויף פרשת אמור, "אמרות ה' אמרות טהורות": אפילו לערנען וועגן טומאה ברענגט טהרה, און די ימי הספירה זענען טעג פון טהרה. דערנאך פרעגט ער פארוואס די הסתלקות פון רבי שמעון בן יוחאי איז א טאג פון שמחה, און פארוואס דער בית אהרן זאגט אז רשב"י איז "לכל, אפילו לפחותים", ווען זיין תורה איז דאך סודות התורה. דורך דער מדה פון הוד, וואס די גמרא זאגט איז דער בית המקדש, ווייזט ער אז אהרן הכהן איז דער לעבעדיגער בית המקדש, דער קודש הקדשים פון כלל ישראל. יעדער איד האט אזא נקודה פנימית וואו ער קען נישט זיין קיין רשע און וואו אלע זענען גלייך; דערמיט ערקלערט ער דעם מנין, די מומים פון כהנים, דעם חטא פון די תלמידים פון רבי עקיבא, און פארוואס דער כהן גדול האלט נישט קיין אבלות. רשב"י, דער קודש הקדשים נאכן חורבן, האט מגלה געווען די פנימיות התורה, דערפאר איז ביי זיין טאג נישטא קיין אבלות, און יעדער איד קען דערפון שעפן חיזוק.

ענינים: ל"ג בעומר און רבי שמעון בר יוחאי · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט