א - ה' מנ"א תשל"ז יא"צ האר"י הק' העצה לדור אחרון - תפילה. כמ"כ - "תכתב זאת לדור אחרון...".
פרטים: מסיבת לחיים בקעמפ תורה ודעת דרשה אחר שריפה במחנה תורה ודעת (קעמפ) תשל"ז (1976–77) אידיש 28 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
אויפן יארצייט פונעם אריז"ל זאגט דער משגיח אז די עצה פארן לעצטן דור איז תפילה, און ער רופט צו דאווענען מיט לעבעדיגקייט, אלע צוזאמען מיטן חזן.
דער משגיח עפנט אז דער בית המקדש איז נאר אין אונזערע אויגן חרוב געווארן: די קדושה בלייבט, אזוי ווי דער רמב"ם שרייבט וועגן קדושת מקום המקדש, און תשעה באב האט געדארפט זיין א גרויסער יום טוב. דערנאך ערקלערט ער אז אמאל האט מען א מענטשנס תפילה געמאסטן לויט זיין תורה, אבער אין א שוואכן דור נעמט דער אייבערשטער אן די תפילה לויטן מצב פונעם דור. ער מערקט אן אז דאס דאווענען איז לעצטנס שוואכער געווארן, און רופט צו דאווענען מיט לעבעדיגקייט, צוזאמען מיטן חזן, אזוי ווי די מלאכים וואס זינגען אלע אינאיינעם, און מיט א קול רם וואס איז מעורר די כוונה, ווי עס שטייט אין שולחן ערוך. אויפן יארצייט פונעם אריז"ל זאגט ער אז דער אריז"ל האט זיך אראפגעלאזט צו פירן דעם לעצטן דור, און ער ברענגט דעם תולדות אהרן רבי'ס לעבעדיגע דאווענען. א מעשה פון מרדכי'ס תענית איבער פסח ברענגט אים צו א טעם פארוואס מען דאווענט שטיל תשעה באב. צום סוף זאגט ער אז וואס עס איז שוואך דארף מען מחזק זיין, און אז לערנען און דאווענען ציען איינס דאס אנדערע.
ענינים: דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת · די עבודה פונעם לעצטן דור · חז"ל און גדולי ישראל