“גם ושתי המלכה עשתה משתה נשים” - “להיות כל איש שורר בביתו”
פרטים: פורים תשל"ה (1974–75) אידיש 1 שעה 29 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז אדר, וואס זיין צירוף פונעם שם הוי' איז באהאלטן אין די סופי תיבות פון א פסוק וועגן דעם חמור, איז די פינצטערע צייט פון סוף הגלות ווען דער כח הנקבה פון דער סטרא אחרא שטארקט זיך, און אז משתה ושתי, דער עצה פון ממוכן, די אחדות פון פורים און דער שורש פון א איד אין "ראשית" דרייען דאס אלעס איבער.
דער משגיח עפנט מיט דעם אז יעדער חודש האט זיין צירוף פונעם שם הוי', און דער צירוף פון אדר איז באהאלטן אין די סופי תיבות פון "אסרי לגפן עירה" (בראשית מט, יא). לויט דעם אור החיים ערקלערט ער אז אין דער סטרא אחרא איז די נקבה שטארקער פונעם זכר, און פאר משיח שטארקט זיך דער כח, אזוי ווי מ'זעט אין דער מגילה. די באזונדערע סעודה פון ושתי פאר די ווייבער איז געווען א געשריי פאר "גלייכבארעכטיגונג", און די גזירה פון ממוכן "להיות כל איש שורר בביתו", וואס די גמרא זאגט איז המן און דער מדרש אין תוספות זאגט איז דניאל, האט צוריקגעשטעלט דעם ימין איבערן שמאל. דערנאך בויט ער אויף ראשית און אחרית: כלל ישראל איז דער אמת'ער ראשית, עמלק א פאלשער; די לעצטע דורות, ווי די לעצטע פסוקים פון דער תורה, זענען סמוך צו בראשית. אדר איז דער חודש פון עפר און פונעם חמור, אבער די אמונה פון א איד קומט פון זיין שורש. ער ענדיגט מיט דער נשמה פון משה רבינו אין יעדן דור, אחדות דורך משלוח מנות, און קלאפן אויף די שערי רחמים פורים.
ענינים: חודש אדר · פורים · מגילת אסתר · קדושה און קליפה