תשנ"ב - עושים שמחה כדי לזכור הנס

פרטים: סעודת פורים קטן תשנ"ב (1991–92) אידיש 17 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט פארוואס כאטש דער מנהג איז נישט צו מאכן קיין משתה ושמחה פורים קטן, דארף זיך א איד פונדעסטוועגן פרייען דעם טאג: מ'דארף געדענקען דעם נס, און פורים האבן אידן מקבל געווען די תורה באהבה.

דער משגיח עפנט מיט דעם פסק פונעם רמ"א וועגן פורים קטן: יש אומרים אז מ'איז חייב צו מאכן משתה ושמחה, דער מנהג איז נישט אזוי, פונדעסטוועגן זאל מען מרבה זיין א ביסל אין סעודה, ווייל "טוב לב משתה תמיד". ער ברענגט דעם מגן אברהם אז אויף יעדן נס דארף מען יעדעס יאר מאכן א שמחה, וואס מ'לערנט ארויס מיט א קל וחומר פון הלל, און ער טענה'ט אז צוליב "אין מעבירין על המצוות" און "זכרו נפלאותיו", וואס מ'דארף געדענקען אינערהאלב דעם יאר כדי עס זאל נישט פארגעסן ווערן, געהערט די שמחה צום ערשטן אדר. די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען פורים אין צווייטן אדר, אבער דער ערשטער האט אויך די מצוה פון זכירה. ביי פורים זענען דא צוויי דינים: די סעודה פארן נס, און טרינקען יין וואס מרדכי און אסתר האבן מתקן געווען, און דאס פעלט פורים קטן; דערמיט איז מתורץ דער לשון פונעם רמ"א. צום סוף ערקלערט ער אז פורים האבן אידן מקבל געווען די תורה באהבה, אזוי ווי "וייטב לבו" ביי בועז מיינט לימוד התורה, און דערפאר דארף זיך א איד פרייען פורים קטן.

ענינים: פורים קטן און שנת העיבור · פורים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט