“נשלחה אנשים לפנינו” - The Importance of Being a שליח of 'ה

פרטים: דברים תשנ"ב (1991–92) ענגליש 1 שעה 22 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

פון די צוויי פסוקים ווער עס האט געשיקט די מרגלים לערנט דער משגיח ארויס אז יעדער איד איז א שליח פונעם רבונו של עולם מיט א שליחות וואס ליגט אין זיין נאמען, און אז אין די טעג פון תמוז און אב, און אין אחרית הימים, דארף ער זיך האלטן אין אמונה און נישט פארגעסן וועמענס שליח ער איז.

דער משגיח פרעגט פארוואס אין פרשת דברים שטייט אז דאס פאלק האט געבעטן צו שיקן מרגלים, און אין פרשת שלח שטייט אז דער אייבערשטער האט עס געהייסן. ער ברענגט דעם חתם סופר אז כחו של משלח איז אין דעם שליח, און די שלעכטע כוונה פון דאס פאלק האט קאליע געמאכט די שליחות. דער משגיח דרייט עס איבער: דאס פאלק האט ערשט געבעטן, און דער אייבערשטער האט זיך צוגעשטעלט אלס משלח כדי די מרגלים זאלן כאטש האבן א בחירה, און דערמיט זענען כלב און יהושע געראטעוועט געווארן. פון דא ערקלערט ער אז יעדער איד וואס טוט א מצוה איז א שליח פונעם רבונו של עולם; יעדער האט זיין אייגענע שליחות וואס ליגט אין זיין נאמען, און די שליחות פונעם יצר הרע איז צו מאכן פארגעסן דעם נאמען. תמוז און אב זענען די טעג פון דער שליטה פונעם ס"מ, אבער אונטער דער גרעסטער טומאה ליגט די גרעסטע קדושה. דער חטא פון די מרגלים איז געווען אז זיי זענען געגאנגען מיט שכל און נישט מיט אמונה. ציצית, אונטן אויפן בגד, איז דער דערמאנונג פאר אחרית הימים. צום סוף רעדט ער פון דער אהבה פונעם אייבערשטן צו יעדן איד, און פונעם זען דעם בית השלישי אום שבת חזון.

ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · די מרגלים · די חדשים תמוז און אב

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט