The Seeds of Redemption are Sown as כלל ישראל Enters גלות

פרטים: ויגש תשס"ב (2001–02) ענגליש 57 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ווייזט פון פרשת ויגש אז אין די פינצטערסטע מינוטן פון כלל ישראל ליגט שוין דער זריעה פון דער גאולה: "אני יוסף" איז געקומען אין דעם ביטערסטן מאמענט, און די זיבעציגסטע נשמה וואס איז אראפ קיין מצרים, שרח מיט אליהו הנביא אין איר אדער יוכבד די מאמע פונעם גואל, ווייזט אז ס'איז נישטא קיין גלות אן גאולה.

דער משגיח עפנט מיט דעם ווארט פונעם איזשביצער אז "ויגש" איז ראשי תיבות "וויי, אידן שרייט געוואלד", און ער ערקלערט אז די פרשה איז א הקדמה צום גלות. די שבטים האבן פארלוירן יוסף הצדיק, דער שורש פון משיח בן יוסף, און יעצט האט זיך יהודה, דער זאמען פון משיח בן דוד, אנגעבאטן פאר א קנעכט; אין יענעם פינצטערן מאמענט איז געקומען "אני יוסף". ער ווענדט עס אן אויפן מצב פון כלל ישראל היינט צווישן ישמעאל, און פון פרקי דרבי אליעזר ערקלערט ער דעם נאמען ישמעאל אלס א הבטחה אז השם וועט הערן דאס געשריי פונעם לעצטן גלות. ויגש פאלט אין דער פינצטערסטער צייט פון יאר, פאר עשרה בטבת און דער תקופה. דערנאך פרעגט ער ווער ס'איז משלים די שבעים נפש, ברענגט דעם יפה תואר וועגן שרח, און ענטפערט לויט דעם מאור עינים אז שרח, וואס האט געזאגט יעקב "עוד יוסף חי", האט געטראגן אליהו הנביא אין זיך. דער גלות איז געווארצלט אין דער גאולה. צום סוף ערקלערט ער די תקופה, דעם לוח און ניטל.

ענינים: גלות אלס הכנה צו גאולה · יוסף און זיינע ברידער · משיח בן יוסף און משיח בן דוד

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט