“ויפח באפיו נשמת חיים.” נשמות ישראל עלו במחשבה. חילוקי מדריגות בנשמות ישראל.
פרטים: פרק ב ענגליש 1 שעה
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז א אידישע נשמה איז אריינגעבלאזן פון דער פנימיות פון רבונו של עולם און איז ארויפגעקומען אין זיין מחשבה אלס דער תכלית פון דער בריאה, און פארוואס עס זענען דא אזויפיל מדריגות אין נשמות כאטש זיי זענען אלע איינס.
דער משגיח לערנט תניא פרק ב: די נפש השנית, וואס איז נאר ביי אידן, איז א חלק אלוק ממעל, אזוי ווי די תורה זאגט אז דער אייבערשטער האט "אריינגעבלאזן" א נשמה אין אדם. דער אטעם קומט פון אינעווייניג, ממילא קומט די נשמה פון דער פנימיות פונעם אייבערשטן, און יעדער איד זאגט דאס אויף זיך יעדן אינדערפרי. יעדער אטעם ברענגט נייע חיות און א נייע שליחות, און דערביי דערציילט ער די מעשה ווי דער בעל התניא האט געזאגט פארן קיסר וויפיל דער זייגער איז. דערנאך ערקלערט ער אז נשמות ישראל זענען ארויפגעקומען אין דער מחשבה, און צוליב זיי איז די גאנצע וועלט באשאפן געווארן, אזוי ווי א מענטש בויט א הויז ווייל ער וויל דארט וואוינען, און ער גלייכט עס צו א קינד וואס נעמט זיך פונעם מוח פונעם פאטער. נאכן מסביר זיין אז די חכמה פונעם אייבערשטן איז העכער פון מענטשליכן שכל, פרעגט ער ווי אזוי קען זיין מדריגות אין נשמות וואס זענען אלע איינס, און ער ערקלערט עס דורך דעם בנין פון אדם הראשון, די דורות ביז עקבתא דמשיחא, און די חדשים ביז אדר.
ענינים: די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · אדם הראשון און גן עדן