אפ' נשמות של שערות וצפרנים הם מקושר בקשר נפלא ועצום בעצמותו ומהותו הראשון.

פרטים: פרק ב ענגליש 51 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט, מיט דעם משל פון א קינד וואס די האר און נעגל ווערן געשאפן צום לעצט און האבן פונדעסטוועגן דעם זעלבן עצם ווי דאס מוח, דעם תניא'ס יסוד אז אפילו די נידריגסטע נשמות פון כלל ישראל זענען מקושר בקשר נפלא מיט זייער ערשטן מקור.

דער משגיח עפנט מיט ראש חודש שבט, דער טאג וואס משה רבינו האט אנגעהויבן מבאר זיין די תורה, און זאגט אז יעדער איד וואס לערנט איז צוגעבינדן צו משה רבינו מיט א פאדעם. ער קערט זיך אום צום תניא פרק ב, און ברענגט ווידער די קשיא: ווי אזוי קענען זיין מדריגות צווישן נשמות וואס זענען אלע א חלק אלוק ממעל, סיי צווישן מענטשן און סיי אין נפש רוח נשמה חיה יחידה פון איין מענטש. דעם תירוץ פונעם תניא בויט ער אויף דער אנטוויקלונג פון א קינד: דאס מוח ווערט געשאפן צום ערשט און די האר און נעגל צום לעצט, נאך ניין חדשים, און פונדעסטוועגן גייט דער זעלבער עצם דורך אלעמען. אזוי אויך זענען געוויסע נשמות נאענט צו חכמה עילאה און געוויסע אזוי ווייט ווי די נעגל, און אלע זענען מקושר צו זייער שורש. דאס ווענדט ער אן אויף נעגל שניידן ערב שבת, אויף דער משנה פון די וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, אויף עכן און דאס ווארט ישראל, אויף דעם לוח וואו אדר און עקבתא דמשיחא זענען די באהאלטענע נעגל פון זמן, און צום סוף אויף דעם וואס דער תניא טוישט פון "מדריגות" צו "דרגין".

ענינים: די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט