חכמה ובינה מולידים מדותע"י דעת.
פרטים: פרק ג ענגליש 48 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
אויף תניא פרק ג ערקלערט דער משגיח ווי אזוי חכמה און בינה געבוירן אהבת השם און יראת השם, און אז דער דעת, א טיפע און לאנגע התבוננות, מאכט די מדות אמת'דיג און באשטענדיג.
דער משגיח עפנט מיט די וואכן פון ספירה, ווען מ'איז מתקן די מדות, ווייל מדות טובות זענען דער תנאי פאר תורה. דערנאך לערנט ער תניא פרק ג: די נפש האט שכל, חכמה בינה ודעת, און מדות, און דער שכל איז דער טאטע און די מאמע פון די מדות; דער דעת איז די בריק וואס הערשט איבער זיי. א שיסל קיכלעך און א קלוגער קטן וואס איז נאך נישט קיין בר דעת זענען די משלים. חכמה איז דער בליץ פון א נייעם געדאנק, בינה בויט אים אויס ווי ציגל. ווען מ'טראכט אין גדולת השם, ווערט קודם געבוירן יראה, א בושה פאר זיין גרויסקייט, און ערשט נאכדעם אמת'ע אהבה, דער דורשט פון דער נפש צו זיך דבק זיין. א הוספה וועגן שכם און דינה ערקלערט די פייערדיגע לשונות פון אהבה. צום סוף איז דעת א שטארקע און לאנגע התבוננות; אן דעם זענען אהבה און יראה נאר דמיונות שוא. ער שליסט מיט דעם טיהור המדות אין ספירה.
ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · די ספירות · אהבת השם און דביקות · יראת שמים