הסבר על מה שקורא התניא למצוות דרבנן דברי סופרים. חילוק בין שידין נוכראין ושידין יהודאין. עונש דברים בטלים' ומאכלי תאווה.

פרטים: פרק ח ענגליש 52 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט פארוואס דער תניא רופט די מצוות דרבנן "דברי סופרים", ווי אזוי די חכמים האבן געזען דעם שורש פון יעדן אות אין דער תורה, און דערנאך דעם חילוק אין תניא צווישן שידין נוכראין און שידין יהודאין און דעם עונש פאר מאכלות אסורות, מאכלי תאוה און דברים בטלים.

דער משגיח הייבט אן מיט דעם וואס דער תניא האלט אז אן איסור דרבנן קומט פון די קליפות, און ער רופט די רבנן "סופרים", לויט דער גמרא אז די ראשונים האבן געציילט די אותיות פון דער תורה. ביי זיי איז יעדער אות געווען א דבר שבמנין, א חשוב'ע זאך פאר זיך, ווייל זיי האבן געזען דעם שורש פון דער תורה; רבי עקיבא האט מדרש געווען אפילו די קוצים פון די אותיות, און רבי מאיר האט געקענט שרייבן א מגילה בעל פה ווייל ער האט אפגעשריבן פונעם שורש פון דער תורה אין הימל. דערנאך רעדט ער וועגן צדיקים וואס האבן געזען די תורה אין דער וועלט אליין, און וועגן איבערדרייען דעם עי"ן פון "כתנות עור" און פון "חזיר מיער" אויף אן אל"ף. צוריק צום תניא פרק ח ערקלערט ער די צוויי סארטן שדים, די חומרא פון חלב עכו"ם מיט צוויי מעשיות דערויף, און די עונשים וואס די ספרים ברענגען פאר עסן מיט תאוה און פאר דברים בטלים.

ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · כשרות און קדושת האכילה · קדושה און קליפה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט