טבע נשמות ישראל להיות בטל להקב"ה לגמרי י"ט כדי להתאחד באור אין סוף ב"ה וב"ש.
פרטים: ענגליש 56 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ח: ווייל השם יתברך איז מלובש אין דער חכמה פון יעדער אידישער נשמה, האט אפילו דער פשוטסטער איד אן אמונה פון טבע, העכער פון שכל, וואס מאכט אים גרייט אוועקצוגעבן זיין לעבן אבי נישט צו לייקענען אין אחדות השם.
דער משגיח הייבט אן מיט די מדריגות פונעם פריערדיגן פרק, און פרעגט ווי אזוי דער פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד" גייט אן א איד וואס קען אפילו מיט'ן שכל נישט באגרייפן גדלות הבורא. דער ענטפער הייבט זיך אן מיט די אבות, וועמענס מדות די קינדער ירשענען. דערנאך ערקלערט ער אז חכמה איז דער קוואל פונעם שכל: דער פלוצעמדיגער פונק פון אויבן וואס בינה בויט אויס, ענליך צו די תפילין וואס זענען העכער פונעם מוח. ווייל קיין מחשבה קען נישט תופס זיין דעם אויבערשטן, איז אמונה העכער פון שכל, אזוי ווי א קינד ווייסט ווער עס איז זיין טאטע און מאמע. ער ברענגט דעם חתם סופר אז א זון טאר נישט הרגענען זיין טאטן וואס קומט במחתרת, ווייל די ליבשאפט פון א טאטן צום זון איז פון טבע. מיט "פתי יאמין לכל דבר", "בהמות הייתי עמך" און "ידע שור קונהו" ווייזט ער אז די אמונה איז א טבע. דערפאר האבן אפילו די קלים שבקלים מוסר נפש געווען, נישט ווי סאלדאטן וואס מ'האט אריינגעדרילט, און כמעט אלע אידן היטן מילה און עסן נישט קיין חמץ.
ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · מסירת נפש