האדם צריך לעשות חשבון שהרי כדי שלא לעבוד ע"ז הי' מוסר נפשו' וכל עבירה הוי מרידה בהקב"ה והוי ממש כמו ע"ז.

פרטים: פרק כ"ב ענגליש 51 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט דעם משל פונעם תניא אז די נשמה איז "נר ה'": אזוי ווי א פלאם וואס רייסט זיך ארויף צו איר שורש אפילו ווען זי גייט דערביי אויס, אזוי וויל די נשמה פון א איד פון איר טבע ווערן בטל צום אייבערשטן, וואס דאס איז דער דרך פון קדושה, בשעת די טומאה האלט זיך ביי איר אייגענעם "איך".

דער משגיח הייבט אן מיטן פריערדיגן פרק: אפילו פשוט'ע אידן וואס זענען פארזונקען אין עבירות זענען גרייט אוועקצוגעבן דאס לעבן כדי נישט צו דינען עבודה זרה, און די קומענדיגע פרקים ערקלערן פארוואס. ער ברענגט דעם פסוק "נר ה' נשמת אדם", און לייגט צו א געדאנק אז חנוכה איז א טועם פון אור של משיח, מיט א מעשה פונעם חוזה פון לובלין. צוריק צום תניא, באשרייבט ער ווי א פלאם רייסט זיך ארויף צו איר שורש אינעם גלגל הירח, פארוואס זי שאקלט זיך אהין און צוריק, און פארוואס אידן שאקלען זיך ביים לערנען. אנדערש ווי יעדע באשעפעניש איז דאס פייער גרייט אויסצוגיין כדי צוריקצוקומען צו איר מקור, און אזוי וויל די נשמה ווערן בטל צום אייבערשטן. ער ערקלערט אז "טבע" מיינט א זאך וואס דער שכל קען נישט ערקלערן, און שטעלט אנטקעגן קדושה, וואס שטאמט פון חכמה און ביטול, מיט טומאה, וואס איז גאוה. פון דעם קומט ער צו אמת'ע ענוה, צום "משפיע" פון קליפה וואס הייסט כנעני, און צום צדיק וואס נאר דער גוף האלט אים צוריק.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · ענוה און ביטול · קדושה און קליפה · מסירת נפש

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט