המשך ביאור לבטל הטענות כנגד מי שאומרים כ"ב שאין כל עבירה כע"ז ממש' מצוה ועבירה הם נצחיות.

פרטים: ענגליש 51 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט תניא פרק כ"ה און ערקלערט פארוואס יעדע עבירה איז באמת ווי עבודה זרה, פארוואס די אהבה מסותרת פון יעדן איד מאכט עס נאענט און גרינג צו באקעמפן דעם יצר הרע, און פארוואס די טענה "איך וועל שפעטער תשובה טון" האלט נישט, ווייל א מצוה און אן עבירה זענען איינגעקריצט אין נצחיות.

דער משגיח זאגט אז ער גייט יעצט צום עיקר פונעם תניא, וואס רעדט אויך צו פשוט'ע מענטשן פון א זייער נידעריגן דור ווי אונזערער. ער דערמאנט אז אלע מצוות צעטיילן זיך פון "אנכי" און "לא יהיה", און אז יעדער איד, אפילו דער קל שבקלים, גיט אוועק זיין לעבן בטבע נאר נישט צו דינען עבודה זרה. ווייל יעדע עבירה שטעלט א מענטש אונטער דער סטרא אחרא, איז זי א פארשטעלטע עבודה זרה, און אז מ'זינדיגט פונדעסטוועגן איז דאס דער "רוח שטות" וואס חז"ל לערנען ארויס פון א סוטה. אין פרק כ"ה טיילט ער צווישן א פאלשן חשבון און פשוט פארגעסן, און לערנט אז די רפואה איז אויפצווועקן די אהבה מסותרת; דאס ברענגט ער מיט דעם אבני נזר וועגן א כהנת. די אהבה נעמט אריין יראה, ווי א מאמע וואס האלט פעסט איר קינד. אויף דער טענה פון תשובה שפעטער ענטפערט ער אז למעלה מן הזמן איז נישטא קיין צייטווייליג, ממילא איז אן עבירה נצחי. דאס זעלבע גילט ביי מצוות עשה, און ער שליסט מיט דעם חושך פון די שובבי"ם וואכן.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש · דער יצר הרע און נסיונות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט