”כי קרוב אליך הדבר וכו'” למה כל כך קשה לקיים תורה ומצות? והתירוץ - “עצבות.” עצות להיות בשמחה. כל יסורים באים מב' אותיות ראשונות שבשם הוי'.

פרטים: פרק כ"ה ענגליש 49 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט, אויפן סוף פון תניא פרק כ"ה, ווי אזוי דער כח פון א איד צו מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה מאכט יעדע מצוה "קרוב מאד", און פארוואס סיי די עבירה און סיי דער יחוד פון א מצוה זענען נצחי, בשעת תשובה בויט צוריק דעם קשר.

דער משגיח חזר'ט איבער אז אלע מצוות עשה קומען ארויס פון "אנכי ה' אלקיך" און אלע לאווין פון "לא יהיה לך", ממילא שניידט יעדע עבירה אפ א איד פונעם רבונו של עולם אזוי ווי עבודה זרה. ווייל יעדער איד איז גרייט צו מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה, קען ער זיך מאכן א חשבון ביי א נסיון אז אפזאגן א תאוה איז א סך קלענער, און דאס איז דער פשט פון "כי קרוב אליך הדבר". אפילו א עבירה "לפי שעה" איז נישט צייטווייליג, ווייל למעלה איז אלעס נצחי. ער ערקלערט ביטול און "ה' אחד", אז די וועלט איז א דמיון פון הסתר פנים, און אז דער יחוד פון א מצוה איז נצחי אזוי ווי די תורה, און תשובה מאכט גוט דאס אפשניידן. ער גיט צו אז דאס איז שווער צו כאפן פאר א קאפ וואס איז געפורעמט פון עולם הזה. דערנאך רעדט ער פארוואס מ'זאגט סלח לנו דריי מאל א טאג, פארוואס דער תניא רעדט פון מצוות עשה, וועגן האומר אחטא ואשוב, פארוואס משה רבינו האט געזאגט "בכל נפשך" פארן אריינגיין קיין ארץ ישראל, און ענטפערט א שאלה וועגן תשובה און מחילה.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש · תשובה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט