The מקוה of יו”כ Reveals the Essence of Good in Every Yid

פרטים: יו”כ תשנ"ח (1997–98) ענגליש 37 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יום כיפור, דער פערציגסטער טאג פון תשובה, איז א מקוה אין צייט, וואו יעדער איד קומט צו דער באהאלטענער נקודה פון גוטס פון אברהם אבינו אין זיין הארץ, און דער אייבערשטער אליין רייניגט אים.

דער משגיח עפנט מיט דער לעצטער משנה אין יומא: יום כיפור איז א מקוה פון צייט, און דער אייבערשטער אליין איז די מקוה. ער בויט אויף דעם צאל פערציג: א ולד ווערט געשאפן אין פערציג טעג, און דער חידושי הרי"ם לערנט אז אין יעדן אידנס הארץ איז דא איין באהאלטענע נקודה, א ירושה פון אברהם אבינו, וואו דער רע דערגרייכט נישט, און דאס איז "מגן אברהם". דערמיט טייטשט ער דעם רמב"ם ביי איינעם וואס מ'צווינגט ביז ער זאגט "רוצה אני", און פארוואס א חוטא באקומט נאר נייני און דרייסיג מלקות, אדם הראשון האט באקומען נייני און דרייסיג קללות, און דור המדבר איז אין פערציגסטן יאר געבליבן לעבן. די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ענדיגן זיך מיט יום כיפור, די פערציגסטע סאה פון דער מקוה, ווען א איד גייט אריין אין דעם קודש הקדשים אין זיין אייגענעם הארץ. מיט דעם משל פונעם ישמח משה פון א פארפלעקטן קלייד לערנט ער אז דער אייבערשטער נעמט אראפ וואס אונזער תשובה קען נישט, און ער שליסט אז יום כיפור איז א פרייליכער טאג וואס מ'דארף שעצן.

ענינים: יום כיפור · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · תשובה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט