bachurim bamidbar

פרטים: במדבר תשע"ג (2012–13) אידיש 37 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט מיט בחורים דעם אנהייב פון תניא פרק ב, און ערקלערט אז די אידישע נשמה, א "חלק אלוה ממעל ממש", בלייבט ריין אין איר אינערלעכסטע נקודה און קומט פון השם יתברך'ס מחשבה, וואס קיין נברא קען נישט באגרייפן.

דער משגיח חזרט איבער תניא פרק א: א איד האט א נפש הבהמית פון קליפת נוגה, וואס ווערט אויפגעהויבן ווען ער עסט לשם שמים, און א נפש האלקית, וואס פרק ב רעדט דערפון, א "חלק אלוה ממעל ממש". די אינערלעכע נקודה ווייזט ער ארויס פונעם רמב"ם, וואס ערקלערט פארוואס א קרבן איז כשר ווען מ'שלאגט א מענטש ביז ער זאגט "רוצה אני", און פונעם רמב"ן, אז מ'גיט ארבעים מלקות קעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, נאר די ערשטע נקודה האט קיינמאל נישט געזינדיגט, דערפאר גיט מען נאר נייען און דרייסיג. די זעלבע נקודה געפינט מען אין די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור. ער טייטשט "ויפח" אלס בלאזן פון די אינערלעכקייט, מיט א שייכות צום שופר, און אז די נשמה קומט פון השם יתברך'ס מחשבה און חכמה. מיט א משל פון א זייגער און זיין מאכער, און פון די פינף חושים, ווייזט ער אז א נברא קען נישט פארשטיין דעם בורא. צום סוף ברענגט ער די קשיא פונעם תניא, פארוואס עס זענען דא מדריגות אין נשמות, און לאזט איבער דעם תירוץ אויף א צווייט מאל.

ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט