bechukoisei

פרטים: בחקתי תשע"א (2010–11) אידיש 39 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז אלע מצוות זענען עצות צו קומען צו דביקות אין השם יתברך, און אז תפילה מיטן הארץ, מיט אמונה און מיטן פנים צו ירושלים, איז די קלארסטע דביקות.

דער משגיח עפנט מיטן זוהר הקדוש אז די תרי"ג מצוות זענען עצות ווי אזוי צו קומען צו דביקות אין רבונו של עולם. די נשמה איז שוין הייליג; זי איז אראפגעקומען כדי דער בהמישער גוף זאל ווערן מזוכך דורך די מצוות און אויך האבן א חלק אין דער דביקות. תפילה איז די אמת'ע דביקות פונעם הארץ: דאס ווארט אליין מיינט צוטשעפען, אזוי ווי תפילין וואס דארפן זיין מהודק, און דוד המלך זאגט אז דער אייבערשטער בויגט צו זיין אויער צו א איד וואס דאווענט. דער משגיח מאנט צו דאווענען מיטן טייטש פון די ווערטער, מיט א מעשה פון א פריץ וואס האט געמאכט א טעות, און ער ברענגט ר' חיים בריסקער אז מ'דארף פילן אז מ'שטייט פארן מלך. אפילו א בקשה אויף די אייגענע באדערפענישן, א תפילה שלא לשמה, איז א קיום פון אמונה, ווי צוויי חסידישע מעשיות ווייזן. צום סוף ערקלערט ער פארוואס מ'דאווענט צו ירושלים: א מענטש איז דארט וואו זיין מחשבה איז, ווי מ'זעט פון דער משנה ביי תחום שבת, און ער שליסט מיט די טעג פון הוד פאר שבועות.

ענינים: אהבת השם און דביקות · כוונה אין דאווענען · דער כח פון תפילה · טעמי המצוות און דער כח פון א מצוה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט