Behar

פרטים: בהר תשע"א (2010–11) אידיש 38 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים אנהייב פון א נייע סעריע פאר בחורים וועגן תפילה ערקלערט דער משגיח פארוואס ער רעדט אזויפיל וועגן תפילה, ער דערציילט ווי זיין בית המדרש איז ארויסגעוואקסן פון א חבורה בחורים וואס האבן געוואלט דאווענען ווי עס דארף צו זיין, און ער ווייזט אז דער עיקר פון תפילה איז כוונה, צו וויסן אז מ'שטייט פארן מלך.

דער משגיח מעלדעט אן א נייע סעריע וועגן תפילה, און ערקלערט פארוואס ער רעדט מער וועגן תפילה ווי וועגן תורה: אין ישיבה הערן די בחורים א גאנצע וואך וועגן תורה, און תפילה איז, ווי די גמרא זאגט, א זאך וואס שטייט ברומו של עולם און מענטשן זענען דאך מזלזל דערין. ער דערציילט ווי א חבורה בחורים וואס ער האט געפירט אין דער מתמידים אפטיילונג פון א זומער קעמפ האבן זיך אויסגעלערנט צו דאווענען פאמעלעך, און דערנאך געבעטן א מנין א גאנץ יאר; טראץ די חוזק איז דערפון געווארן זיין בית המדרש, וואס איר יסוד איז תפילה. ער ברענגט די מחלוקת אין דער גמרא צי תורה אדער תפילה איז גרעסער, און דעם רמב"ם. דערנאך לערנט ער אז תפילה איז די מצוה פון עבודה שבלב, אז די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען דריי תפילות כנגד די אבות אדער כנגד די קרבנות, און אזוי ווי א מחשבה קען פסול מאכן א קרבן, איז די מחשבה און די כוונה דער עיקר פון תפילה. צום סוף רעדט ער וועגן דער ערשטער ברכה, וועגן שטיין פארן מלך, און וועגן קידוש לבנה.

ענינים: כוונה אין דאווענען · דער כח פון תפילה · בחורים אין ישיבה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט