Bachurim Noach
פרטים: נח תש"ע (2009–10) אידיש 39 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
אנגייענדיג פונעם בעל שם טוב'ס פשט אין "צהר תעשה לתבה", אז מ'דארף ליכטיג מאכן דאס ווארט פון דאווענען, לערנט דער משגיח די בחורים אז תפילה, געזאגט פאמעלעך, הויך און מיטן גאנצן הארץ, איז די תיבה וואס ראטעוועט א איד פונעם מבול פון דער וועלט.
דער משגיח עפנט מיטן בעל שם טוב אויף פרשת נח: די תיבה איז דאס ווארט פון דאווענען, וואס מ'דארף ליכטיג מאכן און אריינגיין דערין מיט אלץ וואס מ'האט. דורך זיין רבי'ן פארבינדט ער עס מיטן פשט: די וועלט איז א מבול פון תאוות, און אזוי ווי נח איז געראטעוועט געווארן דורך דער תיבה, ווערט א איד געראטעוועט דורכן דאווענען, בפרט א לאנגע שחרית. ער דערציילט ווי א מנין פון בחורים אין קעמפ וואס האבן געדאווענט פאמעלעך איז געווארן דער מנין פונעם בית המדרש, און ער ערקלערט מיט דער גמרא פארוואס מ'איז מזלזל אין תפילה כאטש זי שטייט ברומו של עולם. דערנאך לערנט ער דעם רמב"ן אין סוף פרשת בא: די וועלט איז באשאפן געווארן כדי מענטשן זאלן זיך צוזאמנעמען אין בתי כנסיות און הויך מודיע זיין אז זיי זענען זיינע באשעפענישן, און הויך דאווענען איבערשרייט דעם יצר הרע. פון די בריוו פונעם בעל התניא ווייזט ער די בקשה אויף פאמעלעכע שלוחי ציבור און לאנג דאווענען, און ער שליסט אז אין עקבתא דמשיחא איז די הויפט עבודה תפילה מיטן גאנצן הארץ, צוזאמען מיט לערנען.
ענינים: כוונה אין דאווענען · דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת