“על כן יאמרו המושלים באו חשבון” - השייכות בין הפשט והדרש

פרטים: בלק תשל"ו (1975–76) אידיש 58 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ווייזט ווי אזוי דער דרש פון דער גמרא אויף "על כן יאמרו המושלים באו חשבון", אז מ'דארף מאכן א חשבון הנפש, וואקסט ארויס פונעם פשט וועגן בלעם, און ער ברענגט עס צו צו די געפאלענע טעג פון תמוז, צו א שטארקע תפילה בציבור און צו א גוטע חבורה.

דער משגיח עפנט מיטן פסוק ווי סיחון האט איינגענומען א שטיק פון מואב. לויטן פשט זענען די מושלים בלעם און בעור, וואס זייער קללה האט געהאלפן סיחון; די גמרא טייטשט אז דאס זענען די וואס זענען מושל ביצרם און זאגן "בואו ונחשב חשבונו של עולם". דער תרגום יונתן ברענגט דעם דרש, און דער משגיח פרעגט וואס פאר א שייכות ער האט מיטן פשט. ער שילדערט בלעמ'ס שנאה צו אידן, ברענגט אז בלעם איז לבן, און ווייזט אז דורכן שעלטן מואב פאר געלט האט ער נאר געמאכט אז אידן זאלן שפעטער נעמען יענעם לאנד: בלעם, א בעל תאוה, האט נישט געזען וואס עס וועט שפעטער זיין. דאס איז דער דרש וואס די תורה לערנט דורך בלעם. דערנאך ברענגט ער עס צו צו די געפאלענע טעג פון תמוז, די מרגלים און כלב'ס תפילה אין חברון, און צום בעל שם טוב'ס תיבה פון תפילה. מיטן רמב"ן און א בריוו וועגן דאווענען מוטיגט ער צו דאווענען הויך און צוזאמען, צו מאכן א חשבון אין די לעצטע צייטן, און צו זיין א טייל פון א גוטע חבורה.

ענינים: בלק, בלעם און פנחס · תשובה · דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט