פרה אדומה - ביטול מלכות אדום; ביאור חטא מי מריבה

פרטים: חקת תשנ"ג (1992–93) אידיש 31 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז פרה אדומה, דער שורש פון אמונה וואס איז העכער פון שכל אין יעדע מצוה, איז מבטל מלכות אדום, און ער טייטשט דעם חטא פון מי מריבה אז משה רבינו'ס ענוה האט אים נישט געלאזט טון אין זיין אייגענעם זכות; דערפון לערנט ער אז א איד דארף גלייבן אין השם יתברך, אין די צדיקים און אין זיך אליין אלס א שליח פונעם רבונו של עולם.

דער משגיח עפנט מיט א מדרש וואס רבינו בחיי ברענגט, אז פרה אדומה האט א שייכות צו מבטל זיין מלכות אדום. ער ערקלערט אז יעדע מצוה האט אין זיך א נקודה וואס איז העכער פון שכל, און דער חוק פון פרה אדומה שפרייט זיך אויס אין אלע מצוות. דערנאך ערקלערט ער פארוואס אידן פארן ארום אין תמוז און אב: דאס זענען די טעג פון די מרגלים'ס נסיעה, און א נסיעה מיט אמונה איז מתקן זייער חטא, ווייל יעדע נסיעה איז א שליחות פונעם רבונו של עולם. א מעשה מיט צוויי אידן וואס זענען געפארן מיט דער פארקערטער באן, און רש"י ביי הגר, ווייזן אז א מאמין בלאנדזשעט קיינמאל נישט. לויט דעם שם משמואל זענען די מרגלים דורכגעפאלן ווייל זיי זענען געגאנגען אלס שלוחים פונעם עולם. ביי מי מריבה ערקלערט ער אז אן דעם זכות פון מרים האט משה געדארפט ברענגען וואסער מיט זיין ווארט ווי א מלך, נאר זיין ענוה האט עס נישט דערלאזט. פון שלח, קרח און חקת לערנט ער אויס דריי סארטן אמונה, און ער ענדיגט מיט דעם באהאלטענעם גוטס פון די חדשים, מיט דעם ווי מ'זאל נוצן דעם זומער פאר עבודת השם, און מיט ברכות.

ענינים: טעמי המצוות און דער כח פון א מצוה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט