אהרן והכהנים הם בחינת מדת הוד - קודש הקדשים - בחינת רשב"י
פרטים: אמור תשל"ו (1975–76) אידיש 1 שעה 14 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
פון דער גמרא וועגן מאכן א ברכה אויף א שלמה, ערקלערט דער משגיח אז דער שם ה' רוט נאר אויף שלימות, אז יעדער איד איז צוגעבונדן צו עולם הבא, שבת און ארץ ישראל, און אז די וואכן פון ספירה זענען די עבודה צו ווערן גאנץ פאר שבועות.
דער משגיח עפנט מיט דער גמרא אין ברכות צי מ'מאכט די ברכה אויף א פרוסה אדער אויף א שלמה. ער ערקלערט אז מ'מאכט א ברכה אויף דעם חשוב'סטן מאכל ווייל דאס וועקט אויף מער דאנקבארקייט, אבער די מעלה פון א שלמה איז אן אנדערע: פון דעם כהן בעל מום אין דער סדרה ווייזט ער אז דער שם ה', שלום, רוט נאר אויף א זאך וואס איז גאנץ. דערנאך נעמט ער דעם מנהג צו זאגן "כל ישראל יש להם חלק לעולם הבא" פאר פרקי אבות, און לויט דעם מהר"ל ערקלערט ער אז יעדע אידישע נשמה קומט פון עולם הבא און מוז זיך דארט אומקערן; שבת, תורה, ארץ ישראל און עולם הבא זענען איין שורש, און אידן האבן מצוות צוליב דעם קשר, נישט פארקערט. דורך דעם חוזה מלובלין שטעלט ער פאר די זיבן וואכן פון ספירה ווי א כיבוש פון די שבעה עממים, די זיבן מידות, אינעווייניג אין זיך. ער שליסט מיט דער שלימות פון די כהנים, די שדים וואס זענען באשאפן געווארן אן שלימות, און דעם רוף צו דערגרייכן תמימות ביז שבועות.