“ומל ה' אלוקיך את לבבך ואת לבב” - מצוות מילה שעל ה' לקיים
פרטים: נצבים וילך תשל"א (1970–71) אידיש 1 שעה 34 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז אין חודש אלול איז דער רבונו של עולם אליין מל דאס הארץ פון יעדן איד און דעקט אויף די באהאלטענע אהבה צו אים, אז יעדער זאל קענען צוכאפן אלול פונעם יצר הרע, ארויפפליען צום כסא הכבוד, און אנקומען צו ראש השנה מיט שמחה און מיט א תפילה צו דערגרייכן דעם תכלית פאר וואס ער איז באשאפן געווארן.
דער משגיח עפנט מיט די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור, וואס ער גלייכט צו די פערציג טעג פון יצירת הולד, ווען מ'קען נאך מיט תפילה באשטימען צי דאס קומענדיגע יאר וועט זיין א ברכה אדער חלילה א קללה. ער ברענגט דעם בעל הטורים אז "ומל ה' אלקיך את לבבך" איז א רמז אויף אלול: דער אייבערשטער איז מל דאס הארץ און אנטפלעקט דעם שם הוי' און די אהבה מסותרת וואס ליגט דערונטער. כ"ה אלול, ווען עס איז באשאפן געווארן דאס ליכט, שיינט דאס ליכט אריין אין יעדן איד. יעקב האט צוגעכאפט אלול פון עשו, און דער מזל פון אלול איז די בתולה וואס איז אנטלאפן פון א מלאך מיט זיינע אייגענע פליגלען; אזוי טאר א איד זיך נישט מייאש זיין, נאר נעמען דעם יצר הרע'ס פליגלען און ארויפפליען צום רבונו של עולם. ער רעדט וועגן שבט דן, די פארלוירענע נשמות וועמענס תפקיד איז השבת אבידה, און וועגן שמשון'ס תפילה "אך הפעם". צום סוף רעדט ער וועגן דער שמחה פון ראש השנה ווי די קרוינונג פונעם מלך, און וועגן חנה'ס תפילה אז קיין זאך איז נישט באשאפן אומזיסט.
ענינים: חודש אלול · אהבת השם און דביקות · דער יצר הרע און נסיונות · ראש השנה