“מחוטב עציך עד שואב מימך” - חשיבות דורות השפלים (התעוררות לר"ה)

פרטים: נצבים וילך תשל"ח (1977–78) אידיש 1 שעה 24 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז "מחוטב עציך עד שואב מימיך" אין פרשת נצבים מיינט די לעצטע, פינסטערע דורות, וועמענס שווערע עבודת השם איז אזוי חשוב ווי די עבודה פון די גרעסטע דורות, און ער ציט דערפון ארויס דעם כח מיט וואס א איד קומט צו ראש השנה.

דער משגיח עפנט מיט ראש השנה אלס דעם טאג וואס דער מענטש איז באשאפן געווארן, און מיט דער גמרא וויאזוי דוד און שמואל האבן געזוכט דעם מקום המקדש: דאס העכסטע ארט אויף דער וועלט, נאר אראפגעלאזט כדי דאס וואסער זאל קענען פליסן צום מקוה. די נשמה פונעם מלך, דער מקום המקדש און ראש השנה זענען יעדעס א "ראש" וואס נעמט אריין אלעס וואס קומט נאך אים. דערנאך פרעגט ער אויף פרשת נצבים וואס עס מיינט "מחוטב עציך עד שואב מימיך". לויט דעם תניא, אז אלע דורות זענען איין קומה, ערקלערט ער אז דאס זענען די לעצטע דורות, וואס זייער לערנען און דאווענען אינעם חושך פון הסתר פנים איז ווי האלץ האקן און וואסער שעפן, און פונדעסטוועגן זענען פארן רבונו של עולם אלע גלייך, אפשר נאך חשובער. א איד דארף וויסן זיין חשיבות. דערנאך רעדט ער וועגן ראש השנה אלס דער שורש פונעם יאר, וועגן דעם שופר אלס דאס קול פון א אידס פנימיות וואס נאר דער אייבערשטער פארשטייט, וועגן א נייעם יצר טוב יעדעס יאר, און וועגן מתפלל זיין אויף אלע באדערפענישן.

ענינים: די עבודה פונעם לעצטן דור · ראש השנה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט