קיום בנ"י בגלות ע"י בטחון בה' והבדלה מדרכי הגוים
פרטים: שמות תשל"ד (1973–74) אידיש 1 שעה 29 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט ארויס פון פרשת שמות אז כלל ישראל האלט זיך אין גלות דורך בטחון אין השם יתברך און דורך זיך אפשיידן פון די דרכים פון די גוים, און ער שטעלט אוועק יוסף, וואס איז געווען א מוכרח אין מצרים, קעגן דתן ואבירם, וואס צוליב פעלן בטחון האבן זיי געזוכט א פלאץ צווישן די מצריים.
דער משגיח עפנט מיטן רמב"ן: ספר בראשית איז א סימן אויף וואס עס וועט פארקומען מיט די קינדער, און ספר שמות איז דער ספר הגאולה. מ'ליינט אים אין די פינצטערע וואכן פון טבת, און דורכן לערנען דערפון הייבט זיך א איד אויף העכער פונעם חושך. דורך די סימנים פון ספר בראשית ווייזט ער אז יעקב'ס בקשה צו זיצן בשלוה איז איבערגעהאקט געווארן, ווייל עולם הזה קען נישט טראגן די שמחה פון ימות המשיח. עמרם האט געטרייסט די מאמינים אין מצרים, און זיי מגלה געווען אז זייער ליידן איז א תיקון פאר פריערדיגע דורות. פון דער גמרא איבער נעמען ערקלערט ער אז יעדער איד האט א נאמען און א שליחות, און "אשר שם שמות בארץ" מיינט שליחות'ן, נישט בלויז וואונדער. צום סוף ווייזט ער אז די ירידה פון דתן ואבירם האט זיך אנגעהויבן פונעם איבערלאזן פונעם מן, א פעלן אין בטחון וואס האט זיי געטריבן צו שטודירן ביי די מצריים, נישט אזוי ווי יוסף וואס איז געווען א מוכרח און באשיצט.
ענינים: בטחון · גלות מצרים און די מכות · אידן און די אומות העולם · דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט