הנצחיות של המנורה ושל התורה ושל משה רבינו. (שייכות לפורים קטן)
פרטים: תצוה תשל"ו (1975–76) אידיש 1 שעה 21 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז די מנורה, וואס איז תורה, איז נישט געבונדן צו קיין ארט און צו קיין צייט און ברענט אפילו אין גלות, אז די נשמה פון משה רבינו איז דער אור הגנוז וואס קומט צוריק אין יעדן דור, און אז פורים קטן לערנט א איד צו זען דעם אייבערשטן אפילו אין הסתר.
דער משגיח הייבט אן מיט דעם וואס די פרשה פון דער מנורה ווערט איבערגעחזרט אין תצוה און אין אמור, און ער פרעגט עטליכע קשיות אויפן לשון. לויט דעם חתם סופר ערקלערט ער אז די מנורה איז סיי א חלק פון כללות הבנין און סיי א מצוה פאר זיך, און דערמיט איז זי תורה, בפרט תורה שבעל פה, וואס איז נישט תלוי אינעם מקדש ווי די עבודה, און ברענט אפילו ביינאכט, אין גלות. דער נר מערבי, די מנורה הטהורה און דער רמז פון "כתית" אויף די חרובע בתי מקדשות ווייזן אלע אז די תורה איז נצחית. משה רבינו'ס נאמען פעלט אין תצוה נישט אלס עונש, נאר ווייל זיין נשמה איז דער אור הגנוז, וואס ווערט אפגעהיטן און קומט צוריק אין יעדן דור, ווי מרדכי וואס קעמפט קעגן עמלק. דערנאך פארבינדט ער משה רבינו'ס רצון צו מעבר זיין די שנה מיט פגימת הלבנה, וואס איז כנסת ישראל, און ערקלערט פורים קטן און פארוואס אידן האבן נישט מקבל געווען פורים אלס יום טוב.
ענינים: משה רבינו · דער משכן און די כהנים · דער כח און די מעלה פון תורה · פורים קטן און שנת העיבור