“בארות אשר חפרו” - מעיינות התפילה; “וסתמם פלישתים” - ע"י ליצנות.

פרטים: תולדות תשמ"ה (1984–85) אידיש 1 שעה 3 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויפן יסוד פון די בארות וואס אברהם אבינו האט אויסגעגראבן און די פלשתים האבן פארשטאפט, רופט דער משגיח זיין חברה זיך מחדש צו זיין אין עבודת התפילה: דאווענען מיט כח, צוזאמען און אין צייט, מיט בעלי תפילה וואס הויבן דעם עולם, אן מורא פאר ליצנות.

דער משגיח עפנט מיטן כל שמחה: די בארות וואס אברהם אבינו האט אויסגעגראבן זענען געווען קוואלן פון עבודת השם, די פלשתים האבן זיי פארשטאפט ביז די עבודה איז געווארן א מצות אנשים מלומדה, און יצחק האט זיי נאכאמאל אויסגעגראבן. ביי א מלוה מלכה אין חודש כסלו, דעם חודש פון התחדשות, ווענדט ער דאס צו זיין חברה וואס איז געבויט אויף תפילה. ער לייענט דעם בריוו פונעם קעניגסבערגער רב צו רבי יונתן אייבשיץ וועגן א לאנגן דאווענען ראש השנה וואס מ'האט דערפון געמאכט ליצנות, און רבי יונתנס תשובה אז שטיין פאר השם יתברך אין תפילה איז זיין חלק. ער איז מסביר ווי אזוי תפילה שטייט נעבן תורה, אז יעדער קומט צו דביקות לויט זיין מדריגה מיט יגיעה און מיט א קול רם, און פונעם חובת הלבבות ווי אזוי מ'קריכט העכער פון זיין יכולת. דערנאך מאנט ער מ'זאל דאווענען צוזאמען און אין צייט, מיט א לימוד פון בלגה'ס פארמאכטן חלון און א מעשה פונעם חידושי הרי"ם, פאדערט אז בעלי תפילה זאלן הויבן דעם עולם, און ענדיגט מיט אהבת ישראל און א ווארענונג נישט צו רעדן ביים דאווענען און ביים לערנען.

ענינים: כוונה אין דאווענען · דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת · התחדשות אין עבודת השם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט