לימוד מתרומת הדשן - לשמוח בכל עבודה אפ' הכי קטנה
פרטים: צו תשמ"ב (1981–82) אידיש 41 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
פון דעם דין אז דער בגד פונעם כהן מוז זיין כמדתו אפילו ביי דער פשוט'ער עבודה פון תרומת הדשן, לערנט דער משגיח אז א מענטש וואס גרייט זיך צו צו זיין אייגענעם שבועות דארף שאצן און זיך פרייען אפילו מיט די קלענסטע עבודה.
דער משגיח הייבט אן מיט זכרונות פון ווען א מדריך אין א יוגנט גרופע האט אים און זיינע חברים אריינגעגעבן ערנסטקייט אין אידישקייט, און דערנאך גייט ער אריבער צו דער צייט פון יאר. חודש ניסן איז דער פרילינג פון כלל ישראל, און די ימי הספירה זענען א צייט פון וואקסן צו שבועות; אזוי ווי א פלאנץ דארף א איד האבן תנאים כדי צו וואקסן, דאס הייסט קדושה און טהרה. ווייל יעדע סדרה טראגט אין זיך דעם ענין פון איר וואך, געפינט מען כמעט דעם גאנצן ספר הקדושה און ספר הטהרה פונעם רמב"ם אין די פרשיות וואס מ'ליינט אין ספירה. די ישיבה יארן פון א בחור זענען זיין אייגענע ספירה: ער דארף יגיעה, תפילה, סייעתא דשמיא און קדושה, און יעדער באקומט זיין אייגענעם פלאץ. צום סוף פרעגט דער משגיח פארוואס די תורה שרייבט אז דער בגד מוז זיין כמדתו נאר ביי תרומת הדשן: ווייל א מענטש קען מיינען אז א פשוט'ע עבודה פאסט אים נישט. מ'דארף שאצן א קליינע עבודה, און אפילו אן אילן סרק האט א פלאץ אין שול שבועות.
ענינים: קרבנות און עבודת בית המקדש · ענוה און ביטול · ספירת העומר · בחורים אין ישיבה