“הבוא נבוא אני ואמך ואחיך להשתחות לך ארצה”? - השכינה יורדת למטה מעשרה טפחים? (שייכות לחנוכה)
פרטים: וישב תשל"ה (1974–75) אידיש 1 שעה 28 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז יוסף איז דער צדיק וואס כולל'ט דעם גאנצן כלל ישראל, און וואס מיט אים איז פארגעקומען איז א סימן אויף גלות און גאולה; יעקב'ס געשריי ביים חלום פון זון און לבנה איז געווען א געשריי אויף דער ירידה פון דער שכינה אין א לאנגן גלות, און די נרות חנוכה למטה מעשרה זענען דער ענטפער.
דער משגיח פרעגט א ריי קשיות אויף דער פרשה: פארוואס האט די כתונת פסים ארויסגערופן אזא קנאה, פארוואס רעכנט דער מדרש רחל'ס שווייגן און נישט איר איבערגעבן די סימנים צו לאה, ווי אזוי האט יעקב נישט געוואוסט אז "אמך" מיינט בלהה, פארוואס האט אשת פוטיפר נישט געגעבן איר טאכטער צו יוסף, ווי אזוי לויבט דער מדרש יוסף'ס בטחון און טאדלט אים אויך, און פארוואס איז יעקב'ס אנשרייען א סימן אויף אנשרייען נביאים. די תירוצים בויט ער אויף "מעשה אבות סימן לבנים": יוסף איז די נשמה כללית און דער צדיק, דורך שמירת הברית, ממילא איז זיין תפיסה און ארויסגיין א סימן אויף גלות און גאולה. דער מדרש פון אסנת און די הלכה פון מגדל יתום, וואס איז געווען באהאלטן ביז זיין צייט, פארענטפערן די קשיות אויף בלהה און אויף אשת פוטיפר. א משל פון א צימעס וואס קאכט זיך ערקלערט פארוואס א לענגערער גלות ברענגט א גרעסערע גאולה, פארוואס יוסף האט נישט געוואלט די טובה פונעם שר המשקים, און פארוואס יעקב האט געשריגן. ער שליסט מיט דער ליכט פון חנוכה למטה מעשרה טפחים.
ענינים: יוסף און זיינע ברידער · די חנוכה ליכט · די שכינה און גלות השכינה · גלות אלס הכנה צו גאולה